De eerste week verlof zit erop

Ja het gaat hard. Ik heb alweer ruim een week verlof. Me vervelen doe ik echter niet. Het is eerder zo dat ik lang niet toekom aan alles wat ik eigenlijk zou willen doen. Plannen genoeg maar tijd tekort. Zijn de dagen korter of ben ik gewoon langzamer geworden?

Het zal dat laatste wel zijn. Ik fiets langzamer, ik loop langzamer en opstaan uit een stoel of van de bank gaat helemaal traag. Zo voelt het dus om echt zwanger te zijn, dik en met beperkingen. Niet dat ik me eraan erger. Ik vind het wel gezellig zo met ons twee. Spruitje rommelt een beetje, ik aai de kleine af en toe over het bolletje. Als ik iets uit mijn handen laat vallen ben ik niet langer de enige die schrikt. Kortom helemaal niet vervelend. Het zou van mij nog wel even mogen duren. Ware het niet dat ik toch wel zo nieuwsgierig ben naar Spruitje dat ik bij wijze van spreken ook wel nu zou willen bevallen.

Maar als ik lees van vrouwen die op het einde van de zwangerschap de buik zat zijn en er vanaf willen, nee daar hereken ik me niet in. Nu loop ik natuurlijk nog niet op alle dagen. Ik ben 'pas' bij 35 weken en 3 dagen en heb dus nog 32 dagen of 4 weken en 4 dagen te gaan. Het zou natuurlijk al vanaf 37 weken mogen gebeuren (das 1 week en 4 dagen!!) maar het zou ook pas bij 42 weken kunnen gebeuren (das nog 6 weken en 4 dagen). Ach het kan vriezen het kan dooien, ik merk het wel. Maar hoop zeker dat het geen 42 weken wordt. Zo rond de uitgerekende datum (30 november dus) zou heel mooi zijn.

Het zou ook heel mooi zijn als Spruit zich vandaag zou omdraaien. De kleine luilak ligt namelijk nog steeds in stuitligging. Vanmiddag wordt er een echo gemaakt om te controleren of ze niet stiekum is omgedraaid (volgens mij niet) en dan wil de verloskundige aan het einde van de middag kijken of ze te draaien is. Het zal mij benieuwen. Wie weet heeft het wel wat met de tussenschotje in mijn baarmoeder te maken. Die is zeg maar 'hartvormig' waardoor de bovenkant in twee delen wordt verdeeld. Spruit bivakkeert al maanden aan de linkerkant van het 'wandje' en draait miscshien wel niet omdat het in de weg zit. Ik hoor het wel. Een stuitbevalling is ook een mogelijkheid of zelfs een keizersnede, er uit komt het vast wel. Ik maak me er maar niet druk over.

Maar om nog maar even op dat verlof terug te komen. Die eerste week heeft wel effect gehad, het kamertje is namelijk af! Toch weer een mijlpaal.

De tijd vliegt

Het is even stil geweest. Maar na weken van heel hard werken (en een weekje relaxen in toscane) ben ik nu nog maar een week van mijn verlof verwijderd. En in tegenstelling tot wat ik verwachtte begin ik er zowaar naar uit te zien.

Maar goed hoe is het ermee? Volgens de laatste echo op 3 oktober waarbij het nierbekken gecontroleerd werd (dat was iets te groot bij de 20 weken echo) is alles prima. Niet alleen met het nierbekken, ook de groei ligt volledig op schema. Dat is weer een gerust gevoel na al dat overwerk van de laatste tijd.

Mijlpalen:

• Sinds de 30e week heeft spruitje regelmatig de hik. Bijna elke dag wel een paar minuten.
• Sinds de 31e week reageert spruit ook op geluid. Als ik een vork in de besteklade laat vallen, of mijn telefoon op de wc uit mijn broek valt schrikt de kleine duidelijk van het lawaai.
• In de 30 week kwam ik erachter dat ik de veters van mijn bergschoenen niet meer zelf kan strikken zonder mijn adem in te houden en meer ongemakkelijke toeren. Gelukkig kan ik nog wel een beetje wandelen (al heb ik het na 9 kilometer wel gehad).
• Zolang ik 's nachts niet wakker lig doet spruitje dat ook niet.
• Ik pas bijna geen jassen/truien meer. Als het kouder wordt kan ik alleen nog de oude winterjas van Martijn aan.
• Tot nu toe 8,5 kg aangekomen en van achteren zou je niet zeggen dat ik zwanger ben ;-)
• De kraamzorg komt volgend weekend langs voor een intake
• Ik heb nog steeds weinig tot geen klachten (hoera voor mij)

Men vraagt regelmatig of alles al klaar is. Tja... ja en nee. We hebben redelijk wat in huis maar de babykamer is niet klaar. Niet dat dat erg is. Als de kleine nu komt is het wel erg vroeg en moet het toch in het ziekenhuis blijven. Toch gebeurt er genoeg:

• Afgelopen weekend hebben we de kast gekocht en neergezet. Het matrasje was helaas uitverkocht dus daar moeten we nog een keer voor terug.
• Dit weekend krijg mijn oude box een laatste laagje verf (lang leve Martijn want zwangere vrouwen mogen hier in huis ook niet schuren of schilderen).
• Volgend weekend gaan we de 'behangboom' op de muur plakken.
• En de container met daarin onze oranje commode blijkt al enige tijd bij de douane in Rotterdam te wachten op papieren uit china.
• De patserige bugaboo staat in de berging te wachten (lang leve de buren van mijn ouders en al hun oude baby spullen).
• De maxi cosy staat in de gang te wachten (lang leve mijn eigen buren)
• De opvolger van de maxi cosy staat op mijn werk te wachten (lang leve mijn collega)
• Sinds de extra korting koopavond bij de Hema is er al redelijk van de benodigde uitzet aanwezig (lang leve mijn schoonmoeder).

Maar dat alles mag natuurlijk ook wel want zoals gezegd vliegt de tijd. Vandaag ben ik 33 weken zwanger, en vanaf 37 weken mag het gebeuren. Dat is dus al over 4 weken!!!!! Ok het zou ook best nog 9 weken kunnen duren, maar toch: 4 weken klinkt vreselijk dichtbij!!!!

En dan natuurlijk DE BUIK. Hieronder twee momentopnamen, een uit toscane (30 weken en een paar dagen) en een van vandaag (33 weken precies). Mijn moeder zegt dat ik duidelijk dikker geworden ben maar zelf zie ik het niet echt meer. Gelukkig is mijn buik volgens de verloskundige precies zoals het in deze week hoort te zijn.