Morgen is de grote dag. Nou ja, dat valt eigenlijk nog te bezien. Het is in ieder geval de datum waar ik al die maanden naar toe heb geleefd. Het is nog maar de vraag of die datum in de praktijk anders zal zijn dan al die anderen. Spruit zit immers nog lekker in mijn buik en maakt nog geen merkbare aanstalten om te verkassen.
Afgelopen donderdag zijn we weer voor controle in het ziekenhuis geweest. Het stuitje is goed ingedaald, mijn bloeddruk is prima, de echo laat ruim voldoende vruchtwater zien en het hartje klopt ook goed. Deze keer heeft de gynaecoloog echter ook een inwendig onderzoek gedaan. De baarmoedermond is al goed aan het rijpen en om te proberen de boel een zetje in de juiste richting te geven heeft ze me gestript. Geen fijne ervaring maar pijn doet het nu ook weer niet. Ik moest voornamelijk lachen en dat is op zo'n moment niet handig. Ik weet nu wel dat in je hand bijten een goede remedie tegen lachen is.
We hebben afgesproken dat we volgende week donderdag terugkomen voor controle en een CTG (hartfilmpje). Als dat alles goed is wordt er een afspraak gemaakt om met 41 weken de bevalling in te leiden. Ook voor het inleiden geldt dat het vlot genoeg moet gaan. Als de weeën traag op gang komen wordt het waarschijnlijk toch een keizersnede. Ik mocht ook kiezen of ik het inleiden überhaubt wilde proberen of dat ik liever een keizersnede had. Dan toch maar proberen. Ik bedoel, bevallen is geen fijn idee maar opengesneden worden lijkt me toch echt nog iets minder fijn. We hopen natuurlijk dat het niet zover hoeft te komen en dat de bevalling vanzelf op gang komt.
Aangezien het strippen buiten wat harde buiken (waar ik er toch al zoveel van heb) geen resultaat opleverde heb ik gisteren een poging gedaan om de natuur een handje te helpen. Na een pot frambozenblad thee, een liter tonic en 7 km lopen voelde ik helaas alleen vermoeidheid. Ik zal dus gewoon verder moeten afwachten wat de natuur voor ons in petto heeft.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten