Bevallen is vreselijk, maar het resultaat mag er zijn

Afgelopen zondagavond (7 dec) is in het Onze Lieve Vrouwe Ziekenhuis in Amsterdam onze dochter Malin Arwen Vieleers geboren (je spreekt het uit als Malien en ze woog bij de geboorte 3065 gram). Voor de liefhebbers en de nieuwsgierigen hieronder een poging om het bevallingsverhaal op te schrijven. Als er gekke dingen in de tekst staan had de kleine waarschijnlijk even mijn aandacht nodig:

Ik was zondag opgenomen voor gel zodat ze maandag konden inleiden met weeenopwekkers. Na het inbrengen van de gel gebeurde er weinig. Beetje harde buiken maar niets bijzonders. Van 15:30 tot 16:45 heb ik nog met mijn (schoon)ouders beneden in de hal zitten kletsen. Ik had wat vervelende harde buiken, meer niet. Dat hoorde bij de gel en betekende niets zei de verpleegster.

Om 17 uur ging ik timen en kwamen ze elke 3 minuten. Ik twijfelde nog of het weeen waren. Om 18 uur wist ik het zeker en was het ook niet grappig meer. De wee duurde net zolang als de pauze, als er een echte pauze was. Het werd steeds pijnlijker en ik wist niet goed waar ik het zoeken moest, ademen hielp niets, alles maakte het erger. Ik besloot al snel dat pijnstilling GEEN luxe zou zijn. Ik kon alleen knijpen in de railing van het bed. Om 19 uur CTG en ook daar duidelijk weeen (goh verassing) en met de baby ging het goed.

Ik werd van de afdeling naar de verloskamers overgebracht (weeen in rolstoel zijn vreselijk). Daar wachten op arts voor controle (het is spitsuur dus dat duurt even). Men vraagt of het de hele tijd al zo heftig is, zijn het echt natuurlijke weeen? JA! Dan verandert er iets in de weeen en er gaat een golf door mijn buik. Ik kan nog net het woord persdrang uitbrengen. Martijn drukt op de 'noodknop', de verpleegster/ verloskundige/ gyneacoloog is er al snel (weer even niet meer wie). Ze constateren om 21 uur bijna volledige ontsluiting! Ik trek het nauwelijks. Er is gewoon geen pauze genoeg. Voor pijnstilling is helaas geen tijd meer.

Om 22:06 wordt in een wee zowel het lijfje als het hoofd geboren. Wel met knip want de harttonen zijn dan zo lanzaam dat het zelfs mij opvalt. Ze is blauw maar trekt al snel bij.

Dan de placenta. Hier gaat het minder. Geen weeen meer en de navelstreng breekt als ze proberen om daaraan de placenta eruit te trekken (Wat was dat? Haal je hand daar weg!). Terwijl ze de operatiekamer in orde brengen om het onder narcose te doen en me te hechten kan ik heerlijk met Malin tutten en haar aanleggen. Ze blijft op papa's borst liggen en na 30 minuten ben ik terug en kan ze weer aan de borst. Het klinkt veel vervelender dan het is, ik had er geen moeite mee.

Na een paar uur met ons drie op de verloskamer vind de verloskundige dat er te veel unine in mijn blaas achter blijft. Daarnaast is mijn temperatuur een halve graad te hoog. Of ik het erg vind om tot de ochtend te blijven (van half zes 's nachts tot half elf 's ochtends). Geen probleem, dan kan Martijn nog even thuis slapen en morgen met de auto terugkomen.

De eerste dag was erg slapjes. Nu ben ik goed aan het opknappen en ik heb weinig last van de hechtingen, maar fietsen...nog even niet.

En hoe gaat het nu verder met Malin? Ze is over het algemeen erg tevreden. En zit nu alweer boven haar geboortegewicht (vanochtend alweer 3100 gram). Dat zal wel van die liters merk komen die ze drinkt. Mama doet goede dienst als Klara de melkkoe. Ook de nachten vallen mee. Lekker naast mama in bed, even eten en doorslapen. Knus hoor.