Eindelijk even tijd - deel I

om mijn verslag van de bevalling te doen, als man.
Op zondagochtend waren we al vroeg wakker want om tien uur hadden we een afspraak in het ziekenhuis. Zoals de arts zei, toen we de afspraak maakten: "Hebben jullie nog tijd voor een lekker croissantje". Niet echt, want tien uur is erg vroeg en we waren best zenuwachtig. Al zeiden we steeds tegen elkaar dat er waarschijnlijk toch niet ging gebeuren vandaag en dat we weer naar huis gestuurd zouden worden...

We gingen met de auto naar het ziekenhuis want we hadden veel spullen bij ons, voor als er toch wat ging gebeuren vandaag. Waarschijnlijk niet, maar je weet nooit. "Het is wel een mooie dag om geboren te worden", zei Mijanou. Zonnig, zondag.

In het ziekenhuis werd bij Mijanou en spruitje op een verloskamer een CTG gemaakt. En na zo'n drie kwartier werden we naar de verpleegafdeling gebracht. Dat is raar. Je bent niet ziek, zelfs niet aan het bevallen maar je krijgt wel een bed toegewezen. Daar zit je dan. Het was een heel nieuw bed met een afstandbediening om het in alle mogelijke assen te verstellen. Er was één knop waar je niet op moest drukken, want dan ging het midden van het bed naar beneden en de uiteinden omhoog en het zou heel moeilijk zijn om dat weer recht te krijgen. Maar ja, zeg tegen mij dat je niet op een knop mag drukken en ik kan spontaan de verleiding niet weerstaan. Het is weer goed gekomen.

De arts bracht een gel in bij Mijanou om de baarmoedermond te laten verstrijken. Dit was nodig om op maandag goed aan het inleiden te kunnen beginnen. Het zou geen weeën opwekken of anderzins de bevalling beginnen. Wel zou Mijanou op de afdeling moeten blijven zodat `s avonds de hartslag van spruitje nogmaals gecontroleerd kon worden. Dit hield in dat ik tussen één en drie naar huis moest, of in ieder geval niet op de afdeling mocht blijven. Er moest gerust worden.
Aangezien we met de auto gekomen waren maar pas maandag weer naar huis gingen heb ik deze maar naar huis gebracht. In de garage van het ziekenhuis is parkeren erg duur. Op de fiets weer naar het ziekenhuis. De rusttijd was over. Daar zaten we dan...

Maar gelukkig kwamen Mado, Ruud en Anita even op bezoek en hadden we welkome afleiding. We hebben zitten kletsen. Mijanou had af-en-toe een harde buik, maar dat had ze wel vaker. Rond etenstijd zijn we weer naar het bed gegaan. De karbonade met doperwtjes heeft Mijanou teruggeven. De harde buiken, ondertussen, kwamen regelmatig terug en toen de vegetarische maaltijd gearriveerd was waren ze zo heftig dat van eten geen sprake meer was. Dit waren echte weeën! Mijanou moest heel vaak naar de wc omdat ze last kreeg van diarree. Daar tussen door kon ze niet echt rustig zitten of staan. Ze bleef maar ijsberen.
De mevrouw in het andere bed zei: "Lastig lijkt me dat, als man, dat je niet echt iets kunt doen". Zo voelde ik dat ook, "dus ga ik maar haar maaltijd opeten!". Ik moest namelijk aan de yoga-dame denken die zei dat haar zus, tijdens het hoogtepunt van de bevalling van haar kind, op zoek was naar een snoepautomaat. Dat zou mij niet gebeuren. Want dat de bevalling begonnen was was inmiddels wel duidelijk.

Al wilde de verpleegkundige dat toch even met eigen ogen zien. Mijanou had haar namelijk eerst gezegt dat het nog wel ging. Maar dat was meer uit bescheidenheid, waarschijnlijk. Een paar minuten later is ze toch maar gaan zeggen dat het eigenlijk niet ging. Toen de verpleegkundige, op weg naar een andere kamer, de onze passeerde en Mijanou op de grond zag zitten met haar hoofd op de zitting van een stoel, zag ik haar hoofd om de hoek verschijnen (ze was eigenlijk al voorbij) en ze zei: "Ah, hier gebeuren ook interessante dingen".

Ze kwam terug met een CTG apparaat voor een nieuwe meting. Dit betekende dat Mijanou op bed moest gaan liggen. Dat viel niet mee. Tot dan toe kon ze nog steeds alleen maar een beetje staand heen-en-weer wiegen. Toen zij in bed lag probeerde ik haar een beetje gerust te stellen door haar hand of hoofd te aaien. Dat was geen goed idee, het gevoel te moeten kotsen werd daar sterker door. Maar op de monitor konden we wel de weeën zien komen en dan kon ik mijn hand aanbieden om in te knijpen. Dat scheen de pijn iets te verzachten.
Gelukkig kon de verpleegkundige ook al snel zien dat dit heuse weeën waren en dat we naar de verlosafdeling moesten verhuizen. In een rolstoel. Mijanou vond dat echt niet leuk, liggen was al niet grappig laat staan zitten.

Op de verloskamer werd ze aan een ander CTG apparaat gekoppeld en op een bed gelegd. Ziekenhuisbedden hebben leuningen aan de zijkant en daar kan je je heel hard aan vast klampen. Dat is wat Mijanou deed, met twee handen aan de linker zijkant. Dit zag er heel heftig uit. Ook omdat er eigenlijk continue weeën aan de gang waren en ze alleen maar kon kreunen en af-en-toe een woord uitstoten. Zoals: "vocht!" als Mies dacht dat de vliezen braken. Of "niet wrijven!" als ik probeerde van dienst te zijn door te aaien. De verpleegkundige ging er een arts bijhalen maar ze zei dat het inmiddels spitsuur was geworden en dat het even kon duren. Geduld. Maar toen Mies "PERSDRANG" riep heb ik haar gevraagd of ik op het oproepknopje moest drukken. "JA!!!"...