Need for speed?

Afgelopen donderdag was er een bedrijfsuitje. De feestcommissie had groot uitgepakt: In plaats van 'gewoon' gaan karten gingen wij karten en daarnaast ook nog lasergamen, laser squashen, laser schieten, een poging doen voor een mission (im)possible en daarna nog eten ook. Een druk programma dus.

Hoewel ik tot op heden de dans ontsprongen ben als het gaat om karten ("nee hoor, ik blijf wel hier zitten anders is zij zo alleen") ben ik vastbesloten om niet onder te doen voor mijn, voornamelijk mannelijke, collega's. Het lijkt me wel een beetje eng, maar nu ik mijn rijbewijs heb is er eigenlijk geen excuus meer.

De aanblik van 'zij die mij voorgingen' belooft niet veel goeds. Men zweet alsof de kart op eigen kracht voortbewogen moet worden. De beschikbare overalls zijn om die reden voorzien van een onmiskenbaar mannenzweet luchtje.

Dan maar geen overall. De helm is echter wel een verplicht attribuut, zij het niet te combineren met mijn bril. Gelukkig heb ik geen sterke glazen... nog steeds vastbesloten leg ik mijn bril op een plankje in de kleedkamer en klim snel in mijn kart. Al bij het vastmaken van de veiligheidsriemen begint de ellende. Door die helm kan ik mijn hoofd niet helemaal draaien en zie ik niet hoe ik de riemen comfortabel af kan stellen. Het gevolg is dat ze zo strak zitten dat ik niet al te diep adem kan halen. Bij het afstellen van de stoel komt het velletje van mijn handpalm tussen het hendeltje (vraag me niet hoe). AUW!

We starten. Het motortje maakt veel lawaai en laat de hele kart trillen. Bij de eerste bocht blijkt het sturen, hoewel je maar een klein stukje hoeft te draaien, een krachttoer op zich. Dat gaat dus niet lukken als ik het gas niet loslaat. Het parcours zit vol met bochten dus dat betekent gas... en los, gas... en los, gas... en los, beetje remmen, gas... en los, gas... en los. Het personeel zwaait met een blauwe vlag dus ik probeer zo goed mogelijk aan links te rijden om mijn veel snellere collega's erlangs te laten. Een van de passanten raakt mijn achterkant, ik schrik ervan maar verder gebeurt en weinig. Nu heb ik normaal geen last van wagenziekte als ik zelf rij, maar al trillend, zonder bril, aan links is dat toch anders. Dat ik de twintig minuten niet vol zal maken staat eigenlijk al vast.

Zes rondjes lang probeer ik te ontdekken wat hier zo leuk aan is dat men er geld voor over heeft. Als ik er aan het begin van de kwalificatierace nog steeds niet achter ben, besluit ik er mee op te houden. Eenmaal ik de pitstraat moet een van de personeelsleden me helpen om de helm af te krijgen. Het stinkt te erg in de hal om daar te staan kijken, wanneer ik in de kantine aankom zie ik op het bord dat ik derde lig. Op de een of andere manier verbaast het me niet dat een lege kart harder gaat dan wanneer ik erin zit...

Na een half uur ben ik eindelijk het trillende, half misselijk makende, gevoel in mijn hoofd kwijt en zakt de opkomende hoofdpijn (van het zonder bril kijken) weer af. De rest van de avond bewonder ik de collega's die de martelgang wel volledig uitgezeten hebben (en beweren dat het nog leuk was ook). Ik weet echter dat ik de volgende keer gewoon bedank voor de eer. Doe mij maar lasergamen, dan kan ik tenminste winnen!