Volwassen is een vies woord

Afgelopen week werd Harro 30. Ik ben vorig jaar 30 geworden. Dertig jaar geleden werd mijn vader 30. Nu weet ik niet hoe het voor mijn vader was, maar Harro en ik hadden het er moeilijk mee. Je voelt je van binnen nog verwant met 20, maar 40 is inmiddels even dichtbij. Op de een of andere manier is de grens tussen 29 en 30 zwaarder dan die tussen rijles en rijbewijs, greenwheels en eigen auto, huurhuis en koophuis of ongetrouwd en getrouwd. En ik kan het weten want de afgelopen anderhalf jaar ben ik al deze grenzen gepasseerd.

Toch deed het mij goed om te zien dat ik niet de enige was, dat de 'help, ik wordt 30 stress' niet alleen bij vrouwen voorkomt. Dat tenminste iemand het met mij eens is dat 30 DE grens is, de enige die er toe doet, de grens tussen jong en oud.

Als oude vrouw van bijna 31 weet ik gelukkig ook dat de tijd alle wonden heelt en dat de schrik van 30 worden binnen een jaar vervaagt tot niet meer dan een ongemakkelijk gevoel. Zoals wanneer je je haar te lang niet hebt gewassen, hoe je het ook probeert weg te stoppen in elastiekjes en haarbanden. Dat vettige gevoel, dat kleine beetje jeuk, net niet erg genoeg om te krabben. Je denkt er niet de hele dag aan maar elke keer dat je in de spiegel kijkt schiet het je toch weer binnen. Het is ongeneselijk. Volwassen voelt niet schoon, volwassen is een vies woord...