12 weken

Ja, ja ... zo ver is het nu alweer. Boven de 30 ben je natuurlijk al een risicogroep, dus eigenlijk is niemand verast. Toch heb ik de afgelopen weken behoorlijk aan het idee moeten wennen.

Over de afgelopen jaren is de ontwikkeling ongeveer als volgt verlopen:

1. Ik wil nooit...
2. Ik zal vast wel eens de kriebels krijgen...
3. Ik zou best willen...
4. Ik ben...
5. Oh help!
6. Yes!

Ik sta er eigenlijk zelf versteld van hoe snel die laatste paar stadia elkaar zijn opgevolgd. Jaren lang wist ik zeker dat ik dat nooit zou willen. Twee jaar geleden twijfelde ik over stap 3, en nu? Nu is het toch echt aan het gebeuren. Hoewel er aan de buitenkant vrijwel niets te merken is liet de laatste echo toch duidelijk iets met armpjes en beentjes zien, en een kloppend hartje natuurlijk. Niet geheel onbelangrijk.

Mijn leven zoals ik dat ken houdt eind november op te bestaan. En vreemd genoeg ben ik daar nog blij mee ook. Dat zullen de hormonen wel zijn. De natuur heeft het maar mooi voor elkaar.