Vals alarm

Nu de einddatum nadert neemt het ongeduld toe (nog 8 dagen tot de uitgerekende datum). Ik vind het wel mooi geweest, ik wil nu gewoon wel eens weten wie er binnenin mijn buik zit. Die bevalling maak ik me ook niet echt druk om, we zien wel en ik ga ervan uit dat het allemaal goed komt.

Ja, stoere woorden. En ik maar van mezelf denken dat ik ze echt meen. Tot ik vanacht om twee uur na een paar uur niet echt in slaap komen naar de wc ga en me realiseer dat ik best wel pijn in mijn buik heb. Dit is geen vaag moe gevoel in mijn liezen, dit is toch echt wel kramp te noemen. Weer in bed merk ik dat het minder wordt en daarna weer toeneemt. Wanneer de kramp opkomt wordt mijn buik ook hard. Pijn is het niet maar het is toch zeker ongemakkelijk en houdt me echt wel wakker.

Zou het nu dan echt gaan gebeuren? Zouden dit beginnende weeën zijn? Ik herinner me dat ik gelezen heb dat zolang je twijfelt het geen echte ontsluitingsweeën zijn. Dan is dit dus niet het echte werk, maat het zijn toch zeker stevige voorweeën. Zou het doorzetten? Gewoon rustig liggen en ademhalen onderin mijn buik. Dat helpt en breekt de kramp een beetje.

In het donker komen allerlei vragen in me op. Zou het veel pijn gaan doen? Had ik geen keizersnede moeten kiezen? Kan ik dit wel aan (nu nog wel maar straks)? Dan realiseer ik me dat ik stiekum wens dat het ophoudt. Ik schrik een beetje van mezelf. Wat denk je nou, ophouden? Nee, het moet juist doorzetten. Ja maar, ik ben bang!

Juist ja. Daar komt de aap uit de mouw. Als puntje bij paaltje komt ben ik dus gewoon toch een beetje bang (maar niet minder nieuwsgierig). En ik hoop dus nog steeds dat het de volgende keer wel doorzet.