Gisteravond is Kira van het balkon gevallen. Ze lag daar te slapen op de grond naast de railing. Waarschijnlijk is ze in haar slaap onder de railing doorgerold. We hadden het niet eens meteen door. Lego deed vreemd, toen gingen we zoeken. Ik maakte nog een grapje "ik heb geen boem gehoord dus ze is niet gevallen" waarop Martijn over de rand kijkt en zegt "ze is wel gevallen". Mijn hart stond echt even stil. Ze lag nog precies waar ze gevallen was met bloed uit haar neus. Als een gek naar beneden en haar in het babybadje gelegd, naar boven, dierenarts bellen en daarnaartoe.
Hij gaf het een goede kans dat het alleen een klaplong was. Veel organen waren nog heel. Ze kreeg wat tegen de pijn en de shock maar na de foto zouden we pas meer weten. Hij zou later op de avond terug bellen. Toen hij belde bleek dat ze op haar rug gevallen was en haar ruggegraat volledig gebroken was. Ze had nog wel wat reflexen in haar achterlijf maar meer niet. Hij kon niets meer doen.
Toen ik haar beneden zag liggen wist ik al dat het niet goed was. Maar mijn arme lieve Kira, zomaar weg door niets anders dan onhandige pech. Ik blijf huilen. Wat als, wat als, wat als ik haar naar binnen had gehaald toen ik de balkondeuk een stukje dicht deed, wat als ik het gaas onder de railing beter had vastgemaakt... Als ik de tijd terugkon draaien dan wist is het wel.
Maar dat kan ik niet en er zit niets anders op. Vandaag begraven we haar in de tuin van mijn ouders, dicht bij Simon en Poema.
Mooie Kira met haar mooie buikje in de etalage van de dierenwinkel terwijl we eigenlijk op weg zijn om computergeheugen te kopen...
Gekke Kira die in je vingers bijt en probeert je mond af te likken...
Kira die achter kinderen van 2,5 aanloopt om geaaid te worden...
Onhandige Kira die haar nagels niet kan intrekken en in al je kleren blijft hangen...
Arme Kira die gepest wordt door Lego...
Kira die op schoot probeert te kruipen als ik Malín voed...
Kira die verdomme die afgelopen 7 maanden maar 2 keer op een foto staat terwijl Nijntje en Lego continu door het beeld lopen...
Kira is net geen 14 jaar geworden.Mijn lieve kleine meisje, dolle mina, kieremier, ik zal je zo missen.
De laatste foto van maart dit jaar. De allerlaatste maak ik niet.
29 december 2008, de rangorde in huis.
14 september 2008 Haar favoriete plekje op het balkon. Hier is het dus mis gegaan.
16 juni 2008
26 februari 2006
27 december 2003
27 december 2003
Geen opmerkingen:
Een reactie posten