Vallen en opstaan

Dat opgroeien gepaard gaat met vallen en opstaan wist ik natuurlijk al langer. Maar dat het zo letterlijk opgaat had ik me niet gerealiseerd. Ja natuurlijk weet ik dat kinderen vallen als ze leren lopen of fietsen. Maar dat het bij leren zitten al zo zou zijn. Niet dat Lientje het bij leren zitten houdt. Nee... staan is veel leuker.

Maar in haar hele leven (al die 8 maanden) was ze nog nooit gevallen. Wel een keer een krab van de kat maar nooit echt. De afgelopen week is ze wel een keer of drie onderuit gegaan. De eerste keer was het meest dramatisch (nou ja). Ze zat op het gras en viel recht achteruit met haar hoofd op de grond. Ze huilde vreselijk en werd boos toen we haar probeerde te troosten.

Ze klimt continu op de onderste plank van de kast, en er dan weer uit zodat ze op haar knieen zit en trekt zich dan aan de bovenste plank op tot staan (wiebel, wiebel). Ik vind er niets aan, het is maar eng. Je kan geen moment weglopen omdat ze dan weer wat verzint, en straks valt ze.

Soms zie je haar puzzelen. Hoe kom ik van hier naar daar? Maar ze wordt met het uur handiger. Ik hoop maar dat ze snel handig genoeg wordt dat ze niet meer valt (of gewoon lekker blijft kruipen maar dat zit er niet in denk ik).

Ik ben nu al niet goed in loslaten... dat wordt wat als ze een tiener is.

Ik ben trouwens benieuwd hoe vannacht gaat. Ze slaapt al sinds 18:30 en dat is zeker twee uur eerder dan normaal. Gaan we daar spijt van krijgen? Ik merk het wel. Het is best lekker weer eens zo'n avond met ons twee. Maandag moet ik weer werken en is het gedaan met de 'rust'.